Hocam seyyid Abdülhakîm Efendi hazretleri bir gün buyurdular ki: Başkale şehrinde bir medresem vardı. Bu medresede 20-30 talebe okutuyordum. Talebenin yemesi, içmesi, elbiseleri, bütün masrafları hep bana âit idi. Bir gün medresede ders veriyordum ki, kapı açıldı. Gâyet temiz giyinmiş bir bey içeri girdi, selâm verdi ve dersi dinledi. Ders sonunda yanıma geldi ve Efendim, kaç talebeniz var? Hangi kitabları okutuyorsunuz? Hangi kitablara ihtiyacınız var? diye sordu. Ben de lâzım olan bir çok kitab ismi verdim. Cebinden defterini çıkardı, bütün ihtiyaçlarımı deftere yazdı. Biraz sonra da vedâ etdi, gitdi. Konuşması gâyet nâzik, elbisesi gâyet muntazam ve temiz olduğundan, bunun bir İstanbul beyefendisi olduğunu anladım. SENİ POSTÂNEDEN İSTİYORLAR Aradan birkaç ay geçti. Ben artık bunu unutmuşdum. Bir gün medreseye postacı geldi ve seni postâneden istiyorlar, dedi. Hemen kalkıp gittim. Postânede memurlar; bunlar sana geldi, dediler ve bana iki büyük sandık gösterdiler. Baktım, koca koca iki sandık. İki sandık da kitab doluymuş. Kitabları, sandıkları aldım, hayvana yükletip medreseye getirttim. Sandıklar açıldı. Bir de ne göreyim, sandığın içinde, iki ay evvel, İstanbul’dan gelen o beyefendiye isimlerini yazdırdığım kitablar bunlar. Üzerine de bir kâğıt konulmuş. Alıp okudum. Kâğıtta; Halîfe-i müslimîn sultân Abdülhamîd Hân’ın hediyesidir, yazılıyd. Çok sevindim. Demek ki Sultân Abdülhamîd Hân rahmetullahi aleyh , bütün Anadolu’ya, bütün medrese ve ilm yuvalarına böyle bedava kitab gönderiyordu.